Najlepsi Bramkarze w Historii: Fabien Barthez – szaleniec między słupkami

Foto: Wikipedia

Każdy fan piłki nożnej z lat 90-tych pamięta jak cudownie grała Francja na koniec tego okresu. Wszyscy pamiętamy również Fabiena Bartheza, który stał między słupkami tej ekipy. Był bardzo ekscentrycznym piłkarzem, który mógł w każdej chwili eksplodować. Jedni go kochają, u innych budzi tylko uśmiech na twarzy. Nie zmienia to faktu, że jest to jeden z najbardziej utytułowanych bramkarzy w historii.

Fabien Barthez urodził się 28 czerwca1971 roku w małej miejscowości na południu Francji – Lavelanet. Miłość do sportu zaszczepił w nim ojciec, który był wielokrotnym reprezentantem Francji w rugby. Młody Fabien uczęszczał na treningi rugby, ale nie szło mu tam najlepiej ze względu na warunki fizyczne. Postanowił więc zająć się piłką nożną i bardzo dobrze, że tak się stało.

Treningi rugby wyrobiły w nim zacięcie i profesjonalizm, za co był niezmiernie ceniony przez trenerów. Mając 15 lat rozpoczął piłkarską przygodę w Tuluzie. Już w 1987 roku przyszedł pierwszy sukces – mistrzostwo Francji kadetów. We wrześniu 1991 roku zadebiutował w Ligue 1 w meczu przeciwko AS Nancy. Po debiucie nie oddał już miejsca w bramce i został podstawowym bramkarzem Tuluzy. Dobre występy Bartheza sprawiły, że młodym bramkarzem zaczęła interesować się cała ligowa czołówka.

Najbardziej zdeterminowani do pozyskania bramkarza były władze Marsylii. Olympique stanowił wtedy jeden z najlepszych klubów europy i młody zawodnik miał ogromne wątpliwości czy poradzi sobie w takiej drużynie. Barthez zaryzykował i choć miał kilka wpadek, to cudowne interwencje szybko ustanowiły go pierwszym bramkarzem. Niecodzienne reakcje i zachowania tłumaczono młodym wiekiem zawodnika, ale jak się okazało on taki po prostu jest i był to jego znak rozpoznawczy.

W sezonie 1992/1993 Barthez występował w pierwszej edycji Ligi Mistrzów. Olympique doszedł do fazy grupowej, w której rywalizował z Glasgow Rangers, FC Brugge i CSKA Moskwa. Ówczesne przepisy stanowiły, że zwycięzca grupy bierze udział w finale. Grup było dwie i w drugiej znalazły się AC Milan, IFK Goteborg, FC Porto i PSV Eidhoven. W finale zmierzyły się drużyny Marsylii i Milanu. W tym meczu Fabien grał jak natchniony i nie popełnił ani jednego głupiego błędu. Po golu Bastile Boli Marsylia wygrała Ligę Mistrzów, a Barthez został najmłodszym bramkarzem, który zwyciężył w tych rozgrywkach (21 lat i 10 miesięcy). Siedem lat później przebił go tylko Iker Casillas mając 19 lat i 4 dni.

W 1995 roku Fabien zdecydował się na transfer do Monaco. Osiągnął z tą drużyną bardzo dużo sukcesów: zdobywał mistrzostwo krajowe w sezonie 1996/97 oraz 99/00. Jednak jego początki w drużynie AS Monaco nie należały do najsympatyczniejszych. Został zdyskwalifikowany na parę miesięcy za palenie marihuany, ponadto wdawał się w częste konflikty i lubił prowokować.

Po zdobyciu drugiego mistrzostwa Lique 1 Barthez zaczął szukać nowych wyzwań. I tak latem 2000 roku zamienił Monaco na Manchester United. Po ciężkich negocjacjach Francuz przeszedł do Anglii za 17 milionów funtów. Czuł tam ogromną presję, miał bowiem zastąpić klubową legendę Petera Scheichela. Przygoda w Anglii trwała do 2004 roku. Barthez grał w kratkę, przeplatał cudowne interwencje koszmarnymi gafami.

Pierwszy sezon zakończył ze zdobytym mistrzostwem Anglii, ale już następny nie należał do udanych dla całej drużyny. Batrthez popełniał koszmarne błędy, jak choćby ten z meczu z Arsenalem, kiedy to podał piłkę do Thierry`ego Henry`go, a ten trafił do siatki pod jego nogami. Manchester zakończył ten sezon na trzecim miejscu, co wtedy zostało uznane za porażkę

Jednak w sezonie 2002/2003 Manchester United z Barthezem między słupkami ponownie triumfował w Premier League. Jego interwencja przeciwko Liverpoolowi została nawet uznana za interwencję sezonu. Jednak jego błędy w meczu przeciwko Realowi, wyrzuciły United z Ligi Mistrzów już w ćwierćfinale rozgrywek. Wtedy właśnie władze klubu postanowiły sprowadzić Tima Howarda. Amerykanin spisywał się na tytle dobrze, aby Fabien mógł usiąść na ławce rezerwowych.

Zmiana hierarchii w klubie skłoniła Bartheza do zmiany otoczenia. Postanowił skorzystać z opcji wypożyczenia i wrócił do Marsylii. Powrót był jak ze snu. W 1/32 pucharu Francji Olympique mierzył się ze Strasbourgiem. Barthez obronił dwa rzuty karne i sam wykorzystał ten decydujący o awansie. Z klubem z Marsylii wystąpił również w finale Pucharu UEFA, który przegrali z Valencią 0:2.

Zupełnie innym rozdziałem w jego karierze są występy w reprezentacji Francji. W drużynie trójkolorowych zadebiutował 26 maja 1994 roku w meczu przeciwko Australii. Później szkoleniowiec reprezentacji Aime Jacquet zdecydował się na włączenie go do składu na Euro 1996. Na tej imprezie Fabien był tylko zmiennikiem Bernarda Lamy. Francja doszła tam do półfinału. Po dyskwalifikacji Lamy za zażywanie marihuany Barthez został pierwszym bramkarzem reprezentacji Francji na długie lata. Jego doskonała postawa przyczyniła się do zdobycia złotego medalu na mistrzostwach świata w 1998 roku. W całym turnieju wpuścił tylko dwa gole. Ciekawą rzeczą był rytuał całowania łysiny Bartheza przez Laurenta Blanca przed każdym meczem

Następną złotą imprezą okazało się Euro 2000, kiedy to Francja okazała się najlepsza na starym kontynencie. Znowu Barthez i spółka budzili podziw na całym świecie.

Niestety kryzys w reprezentacji przyszedł podczas mundialu w Korei i Japonii w 2002 roku. Podczas tej imprezy nie udało się Francji opuścić fazy grupowej. Przegrali nawet z debiutującym na imprezie Senegalem.

Ostatnim wielkim turniejem Bartheza były mistrzostwa świata w Niemczech w 2006 roku. Raymond Domenech postanowił zaprosić do swojej ekipy piłkarzy ze zwycięskiej ekipy z 1998 roku. Na mundial pojechali między innymi Barthez, Zidane i Thuram. Trójkolorowi ku zaskoczeniu wszystkich przegrali dopiero w finale ulegając Włochom po serii rzutów karnych. Był to ostatni występ Fabiena w narodowych barwach.

Po zakończeniu kariery został kierowcą wyścigowym i na tym polu również może pochwalić się paroma sukcesami. Z pilotem Moullinem-Trafforem zwyciężył prestiżową serię GT w 2013 roku. W klasyfikacji generalnej był przed byłym mistrzem świata F1 – Jacques Villeneuve.

Osiągnięcia:

Reprezentacyjne

– Mistrzostwo Świata: 1998
– Mistrzostwa Europy w piłce nożnej: 2000
– Puchar Konfederacji: 2003
– Wicemistrzostwo Świata: 2006

Toulouse FC

– Mistrzostwo Francji kadetów: 1987

Olympique Marsylia

– Liga Mistrzów: 1993
– Finał Pucharu UEFA: 2004

AS Monaco

– Mistrzostwo Francji: 1997, 2000
– Superpuchar Francji: 1997

Manchester United

– Mistrzostwo Anglii: 2001, 2003

Indywidualne

– Najlepszy bramkarz Mistrzostw Świata: 1998
– Najlepszy bramkarz Ligue 1: 1998
– Najlepszy bramkarz na świecie według IFFHS: 2000
– Najlepszy bramkarz Europy: 1998, 2000
– Najwięcej występów w reprezentacji Francji na Mistrzostwach Świata: 17 meczów
– Najwięcej meczów na Mistrzostwach Świata z czystym kontem: 10 meczów (z Peterem Shiltonem)

Paweł Gębusiak
O Paweł Gębusiak 486 artykułów
Absolwent UWM w Olsztynie na kierunku Ekonomia, Uniwersytetu w Białymstoku na kierunku Polityka Społeczna oraz Politechniki Białostockiej na kierunku Informatyka. Mistrz Polski WPF 2018 w kulturystyce w kategorii Bodybuilding Disabled. Sportowiec z krwi i kości, pasjonat.

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*